دردشان چیز دیگری است

رفته اند سراغ اکبر خوش کوشک برای زدن احمدی نژاد و مشایی.
مقلدان خلخالی و صانعی و موسوی تبریزی، بعید نیست دیر یا زود با قاضی مرتضوی هم علیه احمدی نژاد به ائتلاف برسند. گفته بودم دردشان چیز دیگری است.

همیشه بهانه ای برای سکوت وجود دارد

بقایی، آدم سالمی نیست؛
شهابی، کمونیسته؛
۴ عدالتخواه شیرازی، عدالتخواه منهای ولایتند؛
عبدالرضا داوری، منحرفه؛
این تهمتها هم به من نمی چسبه که فقط برای دوستان خودم به قوه قضائیه معترض میشم.

تبریک

خبر نابودی کامل حاکمیت داعش بر عراق و سوریه، خبر بسیار شیرینی است. ممکن است این گروه در قالب یک گروه تروریستی و زیرزمینی به فعالیت خود ادامه دهد، با این حال شکست این تشکیلات در قالب یک حکومت اشغالگر، خبر بسیار مبارکی است.
بعضی بدبینان خواهند گفت باید دید آینده سوریه و عراق چه می شود اما از گزینه های موجود، هر کس و هر مرامی جایگزین این جانیان شود، به خباثت اینان نخواهد بود و همینکه دست این جانیان به صورت رسمی کوتاه شده است، خوشحال کننده است. به خاطر تلخی احتمالی در راه، از بروز خوشحالی امروزمان جلوگیری نمی کنیم.
دم همه کسانی که در این پیروزی نقش داشتند، از نیروهای مردمی و دولتی عراق و سوریه و لبنان تا نیروهای سپاه قدس ایران گرم و یاد شهدای این پیروزی گرامی.

جا مانده از یک فرصت طلایی دیگر

جسارتا آقای دکتر سعید زیباکلام، یک امتیاز منفی دیگر گرفتند. هزار تا سخنرانی در یزد و فلان دانشگاه و بهمان دانشکده، اثر یک ساعت حضور ایشان در بست نشینی یا امضای بیانیه حمایت از آن را نداشت. فرصت بزرگی که از دستش دادند.
بفرمایید به سخنرانیهایتان ادامه بدهید! اما اگر از این آب در هاون کوبیدنها سر برجام به نتیجه ای رسیدید از این سخرانیها هم نتیجه خواهید گرفت. عدالت با نایس بازی و چرتکه انداختن و دغدغه پرستیژ داشتن و شهوت گفتمانی جلوه کردن، حاصل نمی شود.
ما البته و ان شاءالله هنوز، پایه و همراه شما در صحنه های هزینه دار خواهیم بود و تنهایتان نخواهیم گذاشت.

چرا وصله شخص پرستی و شخص ستیزی به ما نمی چسبد؟

اینجور برایتان بگویم که اگر الان امثال آقایان آیت الله مصباح یزدی و دکتر سعید جلیلی در حرم حضرت عبدالعظیم، علیه قیچی خاندان لاریجانی بست نشسته بودند و امثال علی نادری، میدان دار این بست نشینی بودند، به طور حتم ما در این تحصن شرکت می کردیم (کاری که این دوستان عکسش را انجام نمی دهند) اما چیزی که باعث شده ما از این دوستان قطع امید کنیم این است که این دوستان، کلا این کاره نیستند و هیچگاه این کاره نخواهند بود. اینان به طور مداوم “در موقعیت حساس کنونی” قرار دارند و الی الابد، دهان بندهایی مثل “لزوم حفظ وحدت و آرامش” و “پرهیز از حاشیه سازی” را از دهانهایشان برنخواهند داشت و لاجرم هر بلایی سر انقلاب و کشور بیاید نهایتا در حد غرغرهای زیر لحافی و نایس و بی اثر، معترض خواهند بود.

@armanha_tk

بست نشینی

چقدر خوب بود امثال میثم صفائیان، چهار دانشجوی محاکمه شده جنبش عدالتخواه و دکتر سعید زیباکلام به بست نشینی در حرم حضرت عبدالعظیم می پیوستند. شاید این بست نشینی به فردا نرسد و فردا دیر باشد.

هویج استکبار داخلی

نباید تصور کرد سیاست چماق و هویج و سیاست دست چدنی و دستکش مخملی، فقط برای آمریکا است. استکبار داخلی نیز این سیاست را از اربابان خود به خوبی آموخته است و برای مهار، بی خاصیت کردن و آرام آرام به مذبح بردن استکبارستیزان، مدتها است از همین سیاست استفاده می کند. مهم این است که بدانیم روی خوش نشان دادنهای گاه به گاه استکبار داخلی، از جنس هویج و دستکش مخملی در سیاستهای مذکور است.

آقای جلایی پور خجالت بکش!

تقریبا نفری ۲۰۰ هزار تومان پول ویزای سفر به عراق است. اگر پاسپورتت آماده نباشد، با هزینه عکاسی و فتوکپی مدارک و… حدود ۱۳۰ هزار تومان پول پاسپورتت می شود.
سفر هوایی به کنار، با توجه به اینکه شهرهای مختلف ایران، فواصل مختلفی با مرز دارند به طور متوسط هزینه نفری حداقل ۵۰ هزار تومان را برای سفر زمینی تا مرز در نظر می گیریم. از مرز تا نجف، کرایه ماشین و اتوبوس را حداقل ۳۰ هزار تومان در نظر می گیریم. فرض می کنیم زائر، تمام راهِ نجف تا کربلا را پیاده می رود. وقتی به کربلا رسید هزینه برگشت از کربلا به مرز، نفری حداقل ۸۰ هزار تومان است. از مرز تا خانه را هم با توجه به افزایش کرایه ها، فرض می کنیم کرایه ها به طور متوسط نفری ۷۰ هزار تومان است. فرض می کنیم زائر مورد نظر ما به سامرا یا کاظمین هم نمی رود که اینها هم کرایه ماشینهای مخصوص به خود را دارند.
همه هزینه های متغیر را حداقلی گفتم. فرض می کنیم مسافرمان، سیم کارت عراقی هم نمی خرد و هزینه رومینگ مکالمات تلفنی را هم بی خیال شدیم. هیچ سوغاتی هم نمی خرد. با همه این حسابها، فقیرانه ترین سفر اربعین، برای هر نفر، حداقل، حداقل ۵۶۰ هزار تومان آب می خورد.
پیاده روی تمام مسیر نجف به کربلا در صبورانه ترین حالت ۴ روز طول می کشد. یک شبانه روز اقامت در نجف، یک شبانه روز اقامت در کربلا و دو شبانه روز مسیر رفت و برگشت را در نظر می گیریم که می شود جمعا ۸ روز.
پس زائر ما برای سفر ۸ روزه اش حداقل ۵۶۰ هزار تومان خرج کرده است.
همچون جناب جلایی پور فرض می کنیم زائر مورد نظر ما به خاطر گرسنه بودن و به خاطر شکم به این سفر رفته است. در این ۸ روز، اگر روزی به اندازه یک وعده کله پاچه مفتی و دو وعده چلوکباب برگِ مفتی، غذا خورده باشد که نخورده، ۵۶۰ هزار تومان برای خوردن این غذا خرج کرده، به اضافه تحمل سفری با کلی خستگی و ازدحام و ترافیک و خاک و دود خوردن و خوابیدن در چادر و در میان جمع و عرق سوز و تاول و بالا و پایین شدن در جاده های خراب عراق و کم خوابی و پیاده کوله به دوش کشیدن و…
بنابراین آقای جلایی پور! برو خجالت بکش! به جای چنین اراجیف گوییهایی، جوابگوی جنایاتت در کردستان باش.

برگ چغندر

توافقات امروز سران سه قوه را می خواندم. تقریبا تمام توافقات، نیاز به رای و موافقت نمایندگان مجلس دارد. بنابراین از دو حال خارج نیست:
نمایندگان مجلس، وکیل الدوله هستند.
نمایندگان مجلس، برگ چغندرند و به هرچه سخنگوی مجلس (عنوان و شان رئیس مجلس در تمام کشورهایی که پارلمان دارند) بخواهد رای می دهند.

پی نوشت: مگر در مثلا برجام، نمایندگان مجلس، شان دیگری داشتند؟
توافق، امضا شد، بیانیه اش را خواندند، وزرای خارجه با هم عکس یادگاری گرفتند، بعد تازه در مجلس بررسی شد! آخر تو بگو چیزی که پادر هوا است و قرار است تازه در مجلس یکی از طرفین توافق، بررسی شود، مگر عکس یادگاری گرفتن دارد؟ و آیا جز این است که دو طرف می دانستند بررسی توافق در مجلس ایران، صرفا یک فرآیند صوری و دکوری و از پیش تعیین شده است؟