چرا حس در بن بست بودن داریم؟

چرا حس در بن بست بودن داریم؟

۱- آیا در ایران امروز، نسبت به یک سال پیش، شاخصهای عدالت اجتماعی، آزادی، احساس کرامت، رفاه، رونق اقتصادی، سلامت محیط زیست، اخلاق و استقلال از بیگانه، به طور میانگین رشد کرده اند یا سقوط؟ نسبت به دو سال پیش چطور؟ نسبت به سه سال پیش؟ نسبت به چهار سال پیش؟ نسبت به پنج سال پیش…
اگر از رشد و سقوط میانگین این شاخصها نموداری تهیه شود، این نمودار صعودی است یا نزولی؟ به عبارت دیگر، این نمودار، چه آینده ای را به ما نشان می دهد؟

۲- من جوان ایرانی، چگونه می توانم برای صعودی شدن نمودار مذکور، تلاش جدی و موثر داشته باشم بدون اینکه به موانع سیاسی بربخورم؟

۳- برای برطرف کردن این موانع سیاسی، چگونه می توانم رفتار موثر (و نه بی خاصیت و شعاری و دکوری) داشته باشم بی آنکه برچسبهایی همچون “سر پل منافقین بودن”، “نئوفرقانی”، “التقاطی”، “کمونیست”، “لیبرال”، “وحدت شکن”، “منحرف”، “عدالتخواه منهای ولایت”، “فتنه گر جدید”، “منافق” و… را به من بچسبانند و با احضاریه مواجه بشوم و زندگی خودم و خانواده ام با آرامشی حداقلی بگذرد؟

آیا در سال ۵۷ انقلاب شد که مطالبه حقوق بدیهی، اینقدر پرهزینه باشد؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

:D :) :( :o :? 8) :lol: :P :wink: :-* =(( :-& @};- :-S >:) :x :(( :-x :| :-<