پوپک و مش ماشاءالله، دن کیشوت ها و آسیاب های بادی (ویرایش دوم به اضافه عکس)

«پوپک و مش ماشاءالله»، حتی با ملاکهای سینمای صرفا تجاری، سینمای بدنه و … فیلم ضعیفی است با فیلمنامه ای در حد افتضاح: فیلمنامه ای که حتی در تعریف موقعیت شخصیتها نسبت به هم ناتوان است. فقط کافی است به رابطه بین سه شخصیتِ مش ماشاءالله (فرهاد آئیش)، احترام خانم (مریم امیر جلالی) و محسن (امین حیایی) فکر کنیم. در اوایل فیلم به نظر می آید احترام خانم، مادر محسن است و مش ماشاءالله، ناپدری محسن. کم کم حدس می زنیم که این سه نفر هیچگونه رابطه خویشاوندی با یکدیگر ندارند و البته تنها در اواخر فیلم است که حدسمان به یقین تبدیل می شود. نوع رابطه بین این سه نفر، گره، معما و تعلیق فیلم هم نیست که بگوییم در طول فیلم دارد باز می شود، صرفا ضعف فیلمنامه است.

از اینجور اشکالها اگر بخواهی از فیلمنامه بگیری زیاد است: شخصیت پردازی ضعیف پوپک به عنوان یکی از دو شخصیت اصلی فیلم، رابطه ای که بین محسن و پوپک (مهناز افشار) دارد شکل می گیرد و پا در هوا رها می شود، منطق نداشتن تعلق خاطر زهره (بهاره رهنما) به عنوان زنی جوان، آرایشگر و با دوستانی با ظاهر غیرمذهبی به مش ماشاءالله که مردی خشکه مقدس و پا به سن گذاشته است و…

اینها که گفتم شاید چندان مهم نباشد. به تازگی با خیل فیلمهایی که واژه «درِ پیت»، بهترین وصف برای آنها است مواجه هستیم. فیلمهایی که با هزینه ای پایین، در مدتی کوتاه تولید می شوند و نسبت به هزینه تولید، فروش خوبی هم می کنند. چه اشکال دارد؟ «پوپک و مش ماشاءالله» هم یکی از آنها! اما نکته ای که باعث شد در مورد این فیلم بنویسم، هجو مذهبیها و اعتقادات دینی در این فیلم است. بی برو و برگرد، این فیلم دارد حجاب و غیرت و احکام شرعی روابط بین مرد و زن نامحرم را به سخره می گیرد. (نمی دانم حضرات، از آزادی روابط زن و مرد، جز خانواده هایی سست بنیاد و ازدواجها و طلاقهای سه چهار باره و مرگ عشق چه خیری دیده اند که هنوز آب از لب و لوچه شان برای تکرار عبارتهای boyfriend و girlfriend، راه می افتد!) در کنارِ مش ماشاءالله به عنوان نماینده ای از تیپِ مذهبیِ خشکه مقدس، شخصیتی که نماینده مذهبی های غیرخشکه مقدس باشد تعریف نشده است که بگوییم داستان فیلم با تحجر و نه تقید به احکام شرع مشکل دارد. و طنز قضیه اینجاست که مطمئن هستم چنین فیلمی در دوره دولت لیبرال خاتمی، امکان نداشت که مجوز پخش بگیرد!

فیلم با مذهبیها مشکل دارد. اما این مذهبی ها کجا هستند؟ ما به ازای بیرونی و واقعی شخصیتی مثلِ «مش ماشاءالله» (حتی در انتخاب نام طرف هم کم نگذاشته اند، هم «مشهدی» است، هم در اسمش کلمه الله وجود دارد!) در کجاست؟

یک مثال: ‌مش ماشاءالله، مدیر یک کاروان زیارتی است. مدیر یک کاروان زیارتی که هیچ، حتی ناآشناترین مذهبیها با احکام شرع، این قانون معروف شرع را می دانند که در مواقع خطر و برای نجات جان افراد، در صورت لزوم نه تنها دست زدن به بدن نامحرم حرام نیست، بلکه واجب است. به عبارت دیگر، بین دو حکم ۱) حرام بودن لمس بدن نامحرم و ۲) واجب بودن نجات جان انسانها، قانون دوم در اولویت است. (نمونه تصویری اش را در پایین ببینید!). حالا به یاد بیاورید صحنه سکته «رابعه اسکویی» را و قشقرقی که مش ماشاءالله برای جلوگیری از دست زدن نامحرمان به او برای انتقالش به بیمارستان راه می اندازد.

رئیس جمهور محمود احمدی نژاد به زنی که پس از دیدن او در یک حوزه رای گیری غش کرده کمک می‌کند. منبع خبرگزاری فرانسه
این عکس را بهروز مهری عکاس خبرگزاری فرانسه گرفته است و در توضیح آن آورده است: رئیس جمهوری احمدی نژاد به زنی که پس از دیدن او در یک حوزه رای گیری غش کرده کمک می کند. با تشکر از «گوش قرمز» به خاطر یادآوری این عکس.

به راستی ما به ازای واقعی فردی مثل مش ماشاءالله جز در ذهن علیل برخی غربزدگان در کجاست؟ چرا من که در خانواده و محیطی مذهبی بزرگ شده ام و در پنج شش سال گذشته سعی کرده ام نگاهی با فاصله و از بیرون نیز به این تیپ از افراد داشته باشم، چنین ما به ازاهایی را سراغ ندارم یا اگر هم بتوانم امثال آنها را پیدا کنم باید با میکروسکوپ به جستجوی آنها بروم؟ یعنی این جماعت، واقعا ما مذهبی ها را این شکلی می بینند یا خودشان را به کوچه علی چپ می زنند؟

15 دیدگاه در “پوپک و مش ماشاءالله، دن کیشوت ها و آسیاب های بادی (ویرایش دوم به اضافه عکس)

  1. راست راستی جذب شدم که بروم ببینم اوضاع از چه قرار است

    این اگر نقطه شروع باشد برای هجو مذهبی​ها (و یا از آن طرف در برخی فیلم​ها: هجو

    غیرمذهبی​ها) باید کمی احساس خطر کرد

    البته نه ما!

    بلکه کسانی که دست دارند در سینما

  2. یادم هست چند وقت پیش مطلبی در وبلاگم نوشتم و گفتم که: «تنها راه‌ِحلِ نجاتِ سینمایِ کشور از “بی‌هدفی” و “لودگی” (نه طنز) که گرفتارِ آن شده این است که یک اتاقِ فکر متشکل از تئورسین‌های سیاسی تشکیل شود و به مثابه‌ی یک مغزمتفکر برایِ سینمایِ ایران تصمیم‌گیری کند؛ به‌طوری‌که سالانه تعداد مشخصی فیلمِ باکیفیت در همان زمینه‌ای که این تئورسین‌ها تصمیم‌گیری می‌کنند ساخته شود» وگرنه باور کنید اگر جز این باشد هیچ‌چیزی از سینمایِ این مملکت باقی نخواهد ماند.
    “پوپک و مش‌ماشالله” فقط مشتی از خرواره. الآن فیلمی رویِ پردس (ت.ح) ؛ که سکانس به سکانسِ این فیلم داره افکارِ مبتذلِ فمینیستی رو با گستاخی و هنجارشکنی‌هایِ کاملاً غیرمعمول تبلیغ میکنه. همین فیلم، تیزرِ تبلیغاتیش روزی ده بار از شبکه‌هایِ سیما داره تبلیغ میشه، جالب نیست؟

  3. سلام

    زیاد هم سخت نگیرید …. خیلی وقت ها سایر شخصیت های فیلم ها که مذهبی نیستند هم مورد هجو قرار می گیرند / و البته قطعاً یک شخصیت طنز ، نماد مذهبی های واقعی نیست و تماشاچی آگاه هم اینو درک می کنه .

    یادم هست عکسی از آقای احمدی نژاد که دست خانمی رو که غش کرده بود و افتاده بود گرفته بود که بلند کنه

    البته به جای حذف این فیلم ها بهتره فیلم های دیگری با مضامین دیگر در رقابت با این دست فیلم ها ساخته بشه .

  4. این هجو مذهبی ها که از سال ها پیش شروع شده ، شاید درست از همون موقعی که شریفی نیا بازیگری را شروع کرد!
    چند وقت پیش داشتم به یکی می گفتم ما بچه مذهبی ها که کسی را با این تیپ خشکه مذهبی سراغ نداریم ، چی دیده اند اینا که هی همین کلیشه را تکرار می کنند؟

  5. اشکال وارد کردن به خوشکه مقدس های مذهبی که فقط به ظواهر دین پایبندند، در صورتی درست است که از همان طرف هم متعرض روشنفکران غربزده شویم. چرا که اینها دو لبه یک قیچی اند و به یک اندازه به دین ضربه می زنند. حتی ضربه گروه اول بیشتر هم هست. ولی آنچه نادرست است نشان دادن این تیپ به عنوان چهره غالب مذهبی هاست که بی انصافی و خبط بزرگی است.

  6. متاسفانه من این فیلم رو دیدم و با نظر شما کاملا موافقم . افتضاح به تمام معنا بود من به ععنوان یه بچه مذهبی که چه عرض کنم به عنوان یه آدم با حیا از خجالت داشتم آب می شدم وقتی اون اصطلاحات بی شرمانه رو می شنیدم (مثل اون صحنه که خانومه می خواست با شوهرش بره ماه عسل و مش ماشالله گفت با یه تیر دو نشون می زنین) صد رحمت به دارا و ندار . نمی دونم شاید اگه من جای وزیر ارشاد بودم مجوز کارگردانی و فیلمسازی این کارگردانا رو باطل می کردم همینایی که نون نظام رو خوردن و دو قورت و نیمشونم باقیه و اونوقت تو سالن ۱۲ هزار نفری قبل انتخابات اونجوری تو کاسه نظام می ذارن و وقاحت و به اوجش می رسونن .
    اگه این فیلم رو ندیدید توصیه می کنم حتما ببینید و متوجه شید که چه عناصری در حال فرهنگ سازی برای این ملت هستند .

  7. من یک پیشنهاد به شما دارم شمایی که نمی تونید این صحنه ها رو تحمل کنید بهتره اصلا سینما نرید همون تلویزیون مگه بده هی بشینید فیلم تلویزیونی ببینید به به چه چه کنید

  8. سلام
    منم این فیلمو دیدم راستش چون مش ماشالا به جز اسم و یه سری ادا هیچ نشونه مسلمونی نداشت زیاد برام مهم نبود اما اگه بدونی قرتی های تو سینما چه ذوقی کرده بودن!انگار تو عمرشون یه بچه مسلمون ندیدن که بدونن داره چه کلاه گشادی سرشون میره! اما یه چیزی که برام عجیب بود اینه که وقتی دو تا دوست تصمیم میگیرن با هم ازدواج کنن و همه قراراشونم میزارن مثل زمان ازدواج هم خودشون و هم دیگران این شرایطو نامزدی میدونن .نه؟ اما اصرار بر استفاده از boy freind و…خیلی مضحک بود. شوخی های زشت و ضرب المثل های زشت تر که اگه نباشه انگارفیلم فروش نمیره!

  9. من معتقدم آدمهای مذهبی به جز یک عده محمد پرست و مسیح پرست و موسی پرست نیستند. و در ضمن به جز مسایل جزئی دین مثل حجاب و تعصب سرشون رو گرم کرده و خدا رو فراموش کردند که در قرآن فرموده ” لا اکراه فی الدین” من قبلا از شما بدتر بودم اما الان از درگاه خداوند ممنونم که ن رو با اصل خداپرستی آشنا کرد و بخاطر گذشته ی مذهبی توبه می کنم… جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه…چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند. بدون تعصب به حرفهام فکر کن. اصل خداست و مذهب بهانه ی جنگیدن وحشسها با هم است. موفق باشی

  10. خفه شو با این جفنگیات و کثافتهات.بچه حرام زاده.همتون بچه حرامزاده هستین که اینقدر وحشی/بی وجدان بی انصاف و ناحق پرست هستین
    قیامت مگه وجود نخواهد داشت؟اونجا خواهیم دید

  11. بازپینگ: اگر «طهران، تهران» به سفارش میراث فرهنگی تولید شده بود | آرمانشهر

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

:D :) :( :o :? 8) :lol: :P :wink: :-* =(( :-& @};- :-S >:) :x :(( :-x :| :-<