گاهی به آسمان نگاه کن

یک سکانس هست در فیلم «گاهی به آسمان نگاه کن»، ساخته «کمال تبریزی» که در آسایشگاه جانبازان اعصاب و روان می گذرد. شب است و همه خوابند. وقت شهادت یکی از جانبازها است. در حالی که همه خوابند،  شهدا شادی کنان از عالم دیگر می آیند تا آن جانباز را با خود ببرند. شهدای حاضر در این سکانس، شهدایی هستند که در سایر فیلمهای سینمایی دفاع مقدس دیده ایمشان. مثلا جواد هاشمی با همان شکل و شمایل حاضر در فیلم «افق» ملاقلی پور، یا علی دهکردی با همان تیپِ حاضر در فیلم «از کرخه تا راین» حاتمی کیا. به نظرم سکانس خلاقانه و پر احساسی است. موسیقی خوبی هم که «پیمان یزدانیان» برای فیلم ساخته است، حس سکانس را دو چندان می کند. در روزهای اخیر، چند بار یاد این سکانس افتاده ام. گفتم بد نیست به عنوان تمجید از این خلاقیت، در حد چند خط از آن یاد کنم. هرچه گشتم نتوانستم موسیقی عالی این سکانس را در نت پیدا کنم. فکر کنم باید بروم و سی دی اش را بخرم.

4 دیدگاه در “گاهی به آسمان نگاه کن

  1. این فیلم یک اثر بی بدیل سینمای ایرانه
    من بارها این فیلم رو دیدم وبه دهها نفر هم پیشنهاد کردم
    جالبه با دیدن این فیلم نظر همه درباره ی مرگ عوض شده

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

:D :) :( :o :? 8) :lol: :P :wink: :-* =(( :-& @};- :-S >:) :x :(( :-x :| :-<