درد

‏رفته زیارت اربعین، “لبیک یا حسین” گفته، اینم داره می بینه که با روشهای ملاحظه کارانه فعلی، روز به روز کشور بیشتر به قهقرا رفته و چه کسانی قدرتشون بیشتر شده، ولی تو صحنه ای که میدونه حق با کیه و چه کسی مظلومه، برای حمایت از مظلوم، ملاحظه کرسی تدریسش، میز مدیریتش، آینده شغلش، وجهه اش، دعوت شدن به شب شعرها و همایشها… رو داره.

بست نشینی

چقدر خوب بود امثال میثم صفائیان، چهار دانشجوی محاکمه شده جنبش عدالتخواه و دکتر سعید زیباکلام به بست نشینی در حرم حضرت عبدالعظیم می پیوستند. شاید این بست نشینی به فردا نرسد و فردا دیر باشد.

ادعای حسن روحانی در مورد خانه هایی که ثابت شد حداقل ۵ برابر امن تر از خانه های خصوصی ساز هستند

جمعیت شهرستان سر پل ذهاب (سرپل ذهاب و مناطق تابع آن)، ۸۵ هزار نفر است. بر اساس آماری که تاکنون منتشر شده است از هر ۱۰۰۰ نفر ساکن این شهرستان، ۵ نفر در این زلزله جان باخته اند.
در حالیکه از ۲ هزار نفر ساکن مسکن مهر در سر پل ذهاب و هزاران نفر دیگری که در مناطق اطراف ساکن مسکن مهر هستند، تنها دو نفر کشته شده اند؛ یعنی حداکثر یک نفر از هر ۱۰۰۰ نفر.
با این حال شیخ حسن روحانی در سفر امروز خود به این منطقه با کنایه به مسکن مهر گفته است:

«ثابت شد که مردم بهتر از دولت برای خود خانه می سازند؛ وظیفه دولت کمک های بلاعوض و اختصاص وام بلند مدت است.»

بگذریم که زلزله اخیر، با اینکه بر اساس شاخص های گوناگون، از هر دو زلزله رودبار و بم، به مراتب قوی تر بود، اما تلفات بسیار بسیار کمتری از آنها داشت (تقریبا یک صدم دو زلزله مذکور) که عاملی به جز نوسازی و مقاوم سازی بافتهای فرسوده روستایی و شهری در دوره احمدی نژاد برای آن به نظر نمی رسد.

تکمیلی: عبدالرضا غفوری، مدیر امور مسکن اداره کل راه و شهرسازی استان کرمانشاه به ایسنا گفت فقط یک نفر در داخل مسکن مهر جان خود را از دست داده، نفر دوم خارج مسکن مهر بود!
با این حساب، حداکثر نیم نفر از هر ۱۰۰۰ نفر ساکن مسکن مهر در سر پل ذهاب، در زلزله جان باخته اند که به معنی امنیت حداقل ۱۰ برابری این ساختمانها نسبت به سایر ساختمانها است.

تکمیلی ۲: حرف شیخ حسن روحانی که اگر مردم خانه بسازند بهتر از دولت میسازند در کل حرف درستی است. به شرطها و شروطها:
– انتخابات نظام مهندسی با دخالتهای حکومتی و بند و بست، مهندسی نشود و واقعا مردمی باشد که نیست؛
– کلیه دستگاههای نظارتی بر فرایند ساختمان سازی نیز واقعا مردمی باشند و با نظر مردم و نه نظر لابیهای حکومتی و باندها و مافیاهای فاسد قدرت و ثروت اداره شوند.
ضمن اینکه مسکن های مهر را نیز نه دولت که شرکتهای تعاونی و خصوصی ساخته اند.

دو زلزله در یک روز

می اندیشم دیروز دو زلزله رخ داد. زلزله اول ویرانگری اش را نشان داد و از مردم مستضعف قربانی گرفت.
زلزله دوم اما هنوز تلفاتش را رو نکرده است. و البته نفله شدگان این زلزله، به لطف خدا، طیفهای مختلف اشرافیت و استکبار داخلی خواهند بود.
قبر خود را کندند.

هویج استکبار داخلی

نباید تصور کرد سیاست چماق و هویج و سیاست دست چدنی و دستکش مخملی، فقط برای آمریکا است. استکبار داخلی نیز این سیاست را از اربابان خود به خوبی آموخته است و برای مهار، بی خاصیت کردن و آرام آرام به مذبح بردن استکبارستیزان، مدتها است از همین سیاست استفاده می کند. مهم این است که بدانیم روی خوش نشان دادنهای گاه به گاه استکبار داخلی، از جنس هویج و دستکش مخملی در سیاستهای مذکور است.

کاسبان شارلاتان زلزله

به طور حتم، اگر دولت احمدی نژاد سر کار نیامده بود، تلفات زلزله دیشب در استان کرمانشاه و سرپل ذهاب، بسیار بسیار بیشتر بود. زلزله ۷٫۳ ریشتری یا ۷٫۶ ریشتری (آمارهای مختلفی دیدم) در منطقه ای مثل ایران شوخی نیست و قدرت آن تقریبا ده برابر زلزله ۶٫۶ ریشتری بم با تلفات ۲۶ هزار نفری است (البته حواسم هست که زمان زلزله و مدت آن هم در میزان تلفات زلزله نقش دارد).
این زلزله تقریبا با زلزله رودبار و منجیل در سال ۱۳۶۹ قابل مقایسه است که ۷٫۴ ریشتر بود و در ساعتی رخ داد که بسیاری از مردم به علت تماشای مسابقات جام جهانی در تلویزیون بیدار بودند. تلفات آن زلزله، ۳۵ هزار نفر بود.
تفاوت قابل توجه آمار تلفات به طور حتم به نوسازی تعداد زیادی از مسکن های روستایی و شهری در دوره احمدی نژاد ربط دارد. حالا عده ای شارلاتان، دوره افتاده اند و با عکس و فیلم چند واحد آپارتمان مسکن مهر از میان صدها هزار واحد مسکن مهر (که البته اسکلتهایشان هم اکثرا در برابر زلزله شدید ۷٫۵ ریشتری سالم مانده) عقده گشایی سیاسی می کنند. شارلاتانهای تنبل و بی عاری که اگر در سالهای ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲ آنها بر سر کار مانده بودند، الان همچون زلزله رودبار، چند ده هزار جسد روی دست مردم ایران باقی مانده بود.

آقای جلایی پور خجالت بکش!

تقریبا نفری ۲۰۰ هزار تومان پول ویزای سفر به عراق است. اگر پاسپورتت آماده نباشد، با هزینه عکاسی و فتوکپی مدارک و… حدود ۱۳۰ هزار تومان پول پاسپورتت می شود.
سفر هوایی به کنار، با توجه به اینکه شهرهای مختلف ایران، فواصل مختلفی با مرز دارند به طور متوسط هزینه نفری حداقل ۵۰ هزار تومان را برای سفر زمینی تا مرز در نظر می گیریم. از مرز تا نجف، کرایه ماشین و اتوبوس را حداقل ۳۰ هزار تومان در نظر می گیریم. فرض می کنیم زائر، تمام راهِ نجف تا کربلا را پیاده می رود. وقتی به کربلا رسید هزینه برگشت از کربلا به مرز، نفری حداقل ۸۰ هزار تومان است. از مرز تا خانه را هم با توجه به افزایش کرایه ها، فرض می کنیم کرایه ها به طور متوسط نفری ۷۰ هزار تومان است. فرض می کنیم زائر مورد نظر ما به سامرا یا کاظمین هم نمی رود که اینها هم کرایه ماشینهای مخصوص به خود را دارند.
همه هزینه های متغیر را حداقلی گفتم. فرض می کنیم مسافرمان، سیم کارت عراقی هم نمی خرد و هزینه رومینگ مکالمات تلفنی را هم بی خیال شدیم. هیچ سوغاتی هم نمی خرد. با همه این حسابها، فقیرانه ترین سفر اربعین، برای هر نفر، حداقل، حداقل ۵۶۰ هزار تومان آب می خورد.
پیاده روی تمام مسیر نجف به کربلا در صبورانه ترین حالت ۴ روز طول می کشد. یک شبانه روز اقامت در نجف، یک شبانه روز اقامت در کربلا و دو شبانه روز مسیر رفت و برگشت را در نظر می گیریم که می شود جمعا ۸ روز.
پس زائر ما برای سفر ۸ روزه اش حداقل ۵۶۰ هزار تومان خرج کرده است.
همچون جناب جلایی پور فرض می کنیم زائر مورد نظر ما به خاطر گرسنه بودن و به خاطر شکم به این سفر رفته است. در این ۸ روز، اگر روزی به اندازه یک وعده کله پاچه مفتی و دو وعده چلوکباب برگِ مفتی، غذا خورده باشد که نخورده، ۵۶۰ هزار تومان برای خوردن این غذا خرج کرده، به اضافه تحمل سفری با کلی خستگی و ازدحام و ترافیک و خاک و دود خوردن و خوابیدن در چادر و در میان جمع و عرق سوز و تاول و بالا و پایین شدن در جاده های خراب عراق و کم خوابی و پیاده کوله به دوش کشیدن و…
بنابراین آقای جلایی پور! برو خجالت بکش! به جای چنین اراجیف گوییهایی، جوابگوی جنایاتت در کردستان باش.

برگ چغندر

توافقات امروز سران سه قوه را می خواندم. تقریبا تمام توافقات، نیاز به رای و موافقت نمایندگان مجلس دارد. بنابراین از دو حال خارج نیست:
نمایندگان مجلس، وکیل الدوله هستند.
نمایندگان مجلس، برگ چغندرند و به هرچه سخنگوی مجلس (عنوان و شان رئیس مجلس در تمام کشورهایی که پارلمان دارند) بخواهد رای می دهند.

پی نوشت: مگر در مثلا برجام، نمایندگان مجلس، شان دیگری داشتند؟
توافق، امضا شد، بیانیه اش را خواندند، وزرای خارجه با هم عکس یادگاری گرفتند، بعد تازه در مجلس بررسی شد! آخر تو بگو چیزی که پادر هوا است و قرار است تازه در مجلس یکی از طرفین توافق، بررسی شود، مگر عکس یادگاری گرفتن دارد؟ و آیا جز این است که دو طرف می دانستند بررسی توافق در مجلس ایران، صرفا یک فرآیند صوری و دکوری و از پیش تعیین شده است؟